In Triatlon en open water zwemmen

kanaalzwemmen

Het kanaal over zwemmen. Geschreven door Loes, lid van kanaalteam Oceans4 (oversteek juli 2018)

November 2016: Het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk. Zwemmend. Mijn omgeving vraagt zich af: waarom?!?!? Ik heb daar heldere ideeën over. Vind ikzelf althans….

  1. Omdat ik 1 keer in mijn leven zo’n grote uitdaging aan wil gaan…
  2. Omdat ik romantische ideeën heb over de Tocht der Zwemtochten…
  3. Omdat ik wil leren hoe ik omga met uitdaging en tegenslag…
  4. Omdat ik zwaar werk heb en met zwemmen mijn hoofd kan leegmaken…
  5. Omdat ik na een verhuizing op zoek ben naar connectie met nieuwe vrienden…
  6. Omdat ik wil werken aan mijn conditie…
  7. Omdat ik denk dat ik al vrij aardig kan zwemmen, wel 2 kilometer achter elkaar…
  8. Omdat ik geen idee heb wat me te wachten staat…
  9. Omdat ik groots en meeslepend kan dromen…
  10. Omdat ik een beetje anders ben…

November 2017: Een willekeurige dinsdagochtend, 06.20 uur…. Ik vraag mezelf af: waarom?!?!?

Dit project is al mijn verwachtingen aan het overtreffen. De uitdaging die ik wilde, die heb ik. Elke dinsdagochtend 05.45 uur stel ik mezelf dezelfde vraag: waarom in godsnaam wil ik het kanaal over zwemmen? De sprong dat zwembad in, is koud…. nog steeds. Die eerste kilometer, zucht…. Werken, door mijn weerstand heen…. Adem in, adem uit…. Mijn innerlijke kritische stem maakt overuren. “Waarom Loes? Je had ook in je warme bed kunnen blijven liggen! Dit water is 23 graden, straks is het 16! Een strakgestreken zwembad had ook gekund… Die zee is straks koud, vies, zout, donker! Why?!?!?”

Maar toch…. Mijn conditie staat inmiddels als een huis. 5 kilometer, 6 kilometer; mij maak je niet meer gek. Die 2 kilometer van een jaar geleden? Dat is om op gang te komen… Een paar weken geleden de toelatingstest gedaan voor de oversteek: 2 uur zwemmen in water van 15,5 graden. In oktober nog van Breukelen naar Loenen aan de Vecht gezwommen. Vogeltrek, Nederland in de herfst, mijn kijk op de wereld kantelt.

Ik heb nieuwe vrienden; punt 5 van mijn verlanglijst. Mijn eigen team Ocean’s-4. De mensen in de overige 3 teams. Hard werken, veel lachen. Mijn lieve vriend Mark Koolen heeft een maand geleden een prachtige film voor me gemaakt: Free a Girl Channel Challenge. Ik heb met dit zwemproject vormgegeven aan de droom die ik als kind al had om een verschil te maken in de wereld. Ik ben (hypno)therapeut geworden om mensen met trauma te begeleiden naar een nieuwe start in het leven. Prachtig, maar zwaar werk. 80% van de cliënten met wie ik werk, zijn mensen die zijn mishandeld, misbruikt en zich in hun leven behoorlijk onveilig hebben gevoeld. Als je je als kind onveilig voelt, werkt dat je hele leven door in je ontwikkeling, tot ver in je volwassenheid. En het komt veel voor. Heel veel en heel vaak. Stuk voor stuk verhalen die mij als mens en als therapeut diep raken. Ik ben in contact gekomen met Free-A-Girl. Aan dit goede doel draag ik mijn tocht op. Naar schatting 1,2 miljoen (!) meisjes in de gedwongen prostitutie in India alleen al… Met tranen in de ogen spreek ik een bevriende moeder die een filmrapportage heeft gemaakt voor dit goede doel. Wat zij heeft waargenomen…. De onvoorstelbare verhalen. Zoveel pijn, zoveel verdriet, zoveel leed. Dit project zwem ik niet meer alleen voor mezelf.

Free a Girl

Free a Girl zet zich in om jonge meisjes uit gedwongen prostitutie te bevrijden in landen als India, Nepal, Bangladesh, Thailand, Brazilië en … Nederland. De organisatie ondersteunt in opvang, traumaverwerking, medische zorg, onderwijs en re-integratie van de slachtoffers. Hoewel het onmogelijk is de ware omvang van het probleem vast te stellen, wordt geschat dat in India alleen al 1,2 miljoen kinderen worden uitgebuit voor commerciële seks, waarvan de overgrote meerderheid meisjes betreft. Ook werkt Free a Girl samen met politie en justitie om mensenhandelaren op te pakken en veroordeeld te krijgen. Daartoe organiseert Free a Girl bevrijdingsacties. Bevrijdingsteams verzamelen bewijsmateriaal voor kinderprostitutie en doen invallen met de lokale politie. Bijna alle kinderen die bevrijd worden zijn getraumatiseerd. Veel van hen hebben SOA’s en sommigen zijn HIV-besmet geraakt. In de opvanghuizen worden ze begeleid, zowel medisch als psychisch. Als meisjes eenmaal bevrijd zijn staan ze pas aan het begin van een lange weg terug naar een ‘normaal’ bestaan. Free a Girl zorgt ervoor dat zij in het opvanghuis een opleiding krijgen en ondersteunt ze bij het opbouwen van een eigen leven in vrijheid en autonomie.

April 2018: De “waarom” vraag is vervangen door de “hoe dan?” vraag…

De afgelopen maanden ben ik door een ingrijpende levensgebeurtenis heengegaan. Daar bovenop in maart een serieus skiongeluk gehad: knieband-ruptuur en meniscus kapot. “Vergeet het kanaal over zwemmen maar. Voor herstel van zo’n blessure staat minstens 6-9 maanden.” Die tijd heb ik niet: ik heb 4 maanden en dan moet ik door de medische keuring heen zijn. Ik krijg hulp. Een chirurg die niet zo vaak patiënten ziet die het Kanaal over willen zwemmen, een fysiotherapeut die wel van een uitdaging houdt, zwemvrienden die even mijn tranen troosten, maar dan vooral ook gewoon met me gaan zwemmen. En dat is wat ik nodig heb. Ik ga in sneltreinvaart door een diepe depressie heen. Om er vervolgens sterker en nog fitter uit te komen. Eerste buitenwatertraining: 4,5 kilometer alleen op mijn armen, het water is 12,4 graden (wel met pak). Mijn armslag is inmiddels behoorlijk geoptimaliseerd, zullen we maar zeggen. Mede dankzij mijn conditie revalideer ik in 3 maanden. Dit project overtreft al mijn dromen en verwachtingen.

Juli 2018: Nog 2 weken te gaan. Nieuwe ontdekkingen in deze persoonlijke ontdekkingstocht die veel verder gaat dan alleen maar het kanaal over zwemmen.

Zeewater van 17 graden voelt inmiddels aan als warme soep. Die knieblessure speelt geen enkele rol meer. Ik weet inmiddels hoe ik omga met tegenslag en bovenal hoe ik daar behoorlijk rap bovenop kan komen. Ik heb nieuwe dingen geleerd. Dat de wereld bijzonder en mooi is vanaf de waterspiegel bekeken. Dat nieuwe verbindingen aangaan met mensen niet iets is wat je kan beschrijven: je moet het ervaren. Idem overigens voor duizenden kwallen als je daar doorheen zwemt. Dat ik hartstikke zeeziek word: zelfs als ik zwem. Dat je je dan voelt alsof je probeert scherp te zien met een bril van -20 op je neus… Dat ik zo blij ben dat ik twee jaar geleden hiervoor heb gekozen: geen idee hebbend wat me te wachten stond. Mijn “heldere ideeën” zijn “heldere ervaringen” geworden. Glashelder. Ik weet waarom, ik weet hoe, ik weet voor wie en ik weet zelfs waar ik dit ga doen. Kanaal Dover-Calais. In de week van 29 juli-4 augustus 2018. Waarschijnlijk deels in de nacht bij bijna volle maan: zwart water, maanlicht op mijn rug. Voor mezelf. Met mijn team. Voor alle mensen in de wereld die zich onveilig voelen. Omdat ik de wereld wil laten weten dat een kind wat zich onveilig voelt, later uitgroeit tot een beschadigd mens. Omdat ik als kind al droomde om een verschil te maken in deze wereld. Omdat een veilige verbinding tussen mensen, hoe, waar, wie, wat, waarom dan ook, onveilig voelende mensen doet herstellen. Omdat ik groots en meeslepend kan dromen, en u de hoofdrol kunt krijgen in die droom door mijn #FreeAGirlChannelChallenge project volgen op Facebook en te steunen via deze link: Free a Girl Channel Challenge. Omdat de wereld beter wordt van mensen die zich met elkaar verbinden en samen elke uitdaging en elke tegenslag aankunnen. Daarom.

 

Laatste nieuws

Leave a Comment

5 − vijf =

0
X